Έξι χιλιάδες μετρήσεις σε δύο ημέρες
Η ενεργειακή συμπεριφορά ενός κτιρίου δεν καθορίζεται μόνο από τη θερμομόνωση και την απόδοση του εξοπλισμού. Οι μικρές και διάσπαρτες διαρροές αέρα μπορούν να ακυρώσουν σημαντικό μέρος του σχεδιασμού, επειδή επιτρέπουν τη συνεχή μεταφορά θερμότητας ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό περιβάλλον.
Για να αποτυπωθεί αριθμητικά αυτή η επίδραση, η FUV πραγματοποίησε διήμερη εργαστηριακή δοκιμή στη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου της Aversa στην Ιταλία. Το εξειδικευμένο εργαστήριο επέτρεψε περισσότερες από 6.000 καταγραφές θερμοκρασίας, σχετικής υγρασίας, διοξειδίου του άνθρακα και διαφορών πίεσης.
Τρεις διαφορετικές συνθήκες αεροστεγανότητας
Στον ίδιο χώρο διαμορφώθηκαν τρία επίπεδα αεροστεγανότητας: χαμηλό, ενδιάμεσο και βελτιωμένο. Σε κάθε στάδιο ο χώρος θερμάνθηκε στους 27 °C και στη συνέχεια δημιουργήθηκε ελεγχόμενη υποπίεση με σύστημα Blower Door. Η θέρμανση παρέμενε κλειστή και επί μισή ώρα καταγραφόταν η πτώση της εσωτερικής θερμοκρασίας.
Στη δυσμενέστερη συνθήκη, με συνολική ενεργό διατομή διαρροών περίπου 3,60 cm², η θερμοκρασία μειώθηκε κατά 3,62 °C. Με περιορισμό των διαρροών στα 2,22 cm², η πτώση περιορίστηκε στους 2,62 °C. Στην καλύτερη συνθήκη, με διαρροές περίπου 1,69 cm², η μείωση ήταν μόλις 1,72 °C.
Μείωση των απωλειών κατά 51 τοις εκατό
Η μετάβαση από τη χειρότερη στην καλύτερη κατάσταση αντιστοιχούσε σε σφράγιση συνολικής διατομής περίπου 1,9 cm². Στο συγκεκριμένο πείραμα, αυτή η μικρή μεταβολή περιόρισε κατά περίπου 51% την πτώση της θερμοκρασίας στη διάρκεια της δοκιμής. Η ενδιάμεση βελτίωση περιόρισε την αντίστοιχη απώλεια κατά περίπου 27,6%.
Το αποτέλεσμα δεν αποτελεί αυτομάτως πρόβλεψη της ετήσιας κατανάλωσης κάθε κτιρίου. Αποδεικνύει όμως πόσο ευαίσθητη είναι η θερμική συμπεριφορά ακόμη και σε διαρροές που δύσκολα γίνονται αντιληπτές χωρίς μέτρηση. Η πραγματική επίδραση εξαρτάται από το κλίμα, τον άνεμο, τη διαφορά θερμοκρασίας, τον όγκο του χώρου και τη λειτουργία των συστημάτων.
Η θέρμανση αντισταθμίζει ένα κατασκευαστικό κενό
Σε συμπληρωματική δοκιμή διατηρήθηκε η δυσμενέστερη αεροστεγανότητα και τέθηκε σε λειτουργία η αντλία θερμότητας. Μέσα σε μισή ώρα ενεργοποιήθηκε τέσσερις φορές για να κρατήσει σταθερή τη θερμοκρασία. Η κατανάλωση, επομένως, δεν προέκυπτε από αυξημένη ανάγκη άνεσης αλλά από τη συνεχή αναπλήρωση της θερμότητας που διέφευγε.
Η αεροστεγανότητα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ελεγχόμενη θερμοκρασία, υγρασία, διοξείδιο του άνθρακα και αιωρούμενα σωματίδια με τη μικρότερη δυνατή κατανάλωση. Η μέτρηση μετατρέπει μια αόρατη αδυναμία του κελύφους σε συγκεκριμένο κατασκευαστικό δεδομένο και επιτρέπει τη διόρθωσή της πριν μετατραπεί σε μόνιμο λειτουργικό κόστος.