Όπως δεν κρύβεται ο πλούτος, έτσι δεν κρύβεται και η βλακεία!
Όπως μπορεί κάποιος να είναι πάμπλουτος και να έχει στη διάθεσή του τεράστιους οικονομικού πόρους αλλά να είναι ηλίθιος, έτσι και στα κτίρια, μπορεί να έχουν επενδυθεί τεράστια χρηματικά ποσά αλλά να είναι ενεργειακά ανεπαρκή, δηλαδή φτωχά.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το εμβληματικό κτίριο Σταύρος Νιάρχος που μόλις μετά από 8 χρόνια από τα εγκαίνιά του το 2016 με μια επένδυση 630.000.000 ευρώ και διεθνή πιστοποίηση LEED Platinum καλείται το 2025 να αναβαθμιστεί ενεργειακά χρησιμοποιώντας 4.000.000 € από πόρους του ευρωπαϊκού ταμείου, για να βάλει αντλίες θερμότητας!
Από που να το πιάσεις;
Αυτό το γεγονός είναι η επιτομή του πράσινου ξεπλύματος και η απόλυτη κατάρρευση των ψεύτικων πιστοποιήσεων από διεθνείς φορείς, ιδιαίτερα σε μια χώρα όπως αυτή στο νότιο άκρο των Βαλκανίων!
Ας ξεκινήσουμε από το ίδιο το κτίριο: Τρεις πλευρές μέσα στο μπετόν και μια πλευρά μέσα στην τζαμαρία, όπου από την ανατολή και μέχρι το μεσημέρι έχουν σκίαστρα γιατί βομβαρδίζεται από τον ήλιο και προφανώς είναι ιδιαίτερα ενοχλητικό. Δηλαδή σε αυτό το κτίριο έχει καταργηθεί από τον σχεδιασμό του ο φυσικός φωτισμός και στηρίζεται μόνο στην ενέργεια.
Μα πως πήρε την πιστοποίηση πριν λίγα χρόνια;
Γιατί αρχικά η έκδοση του LEED εκείνης της εποχής v.1 επέτρεπε πλαγίως το πράσινο ξέπλυμα καθώς μπορούσες να έφτιαχνες ένα σκοτεινό, ενεργοβόρο κτίριο, από τα πιο ρυπογόνα υλικά του πλανήτη, αλλά αν φύτευες κάμποσες χιλιάδες στρέμματα με ελιές και γέμιζες με φωτοβολταϊκά την ταράτσα, τότε ισορροπούσες το ενεργειακό ισοζύγιο.
Όπως αποδεικνύεται από την πραγματικότητα, όσες ελιές κι αν φυτέψουμε στον κήπο, δεν μπορούμε να παράξουμε την απαιτούμενη ενέργεια για ένα υπέρ-ενεργοβόρο κτίριο. Τα φωτοβολταϊκά προφανώς δεν επαρκούν ούτε για το φως στα μπάνια του κτιρίου, θα έπρεπε να γεμίσουμε όλη την Καλλιθέα με φωτοβολταϊκά και ίσως να μπορούσαμε να καλύψουμε την απαιτούμενη ενέργεια αυτού του τεράστιου σκοτεινού όγκου από μπετό και τζάμι.
Προφανώς ο σχεδιασμός του συγκεκριμένου κτηρίου έγινε με κριτήρια του περασμένου αιώνα που πλέον είναι παρωχημένα, ξεπερασμένα και προς ασύμφορα. Αυτό αποδεικνύει ο μέγιστος δάσκαλος Renzo Piano, που έχει την ευφυία να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και να προσαρμόζει τον σχεδιασμό του στις ανάγκες του μέλλοντος.
Για αυτό άλλωστε τα επόμενα έργα του είναι σχεδιασμένα με σταυρωτή επικολλητή ξυλεία και όχι απλά με μπετό και τζάμι. Εκείνος έχει καταλάβει πλέον την ανάγκη για τη δημιουργία ενός σωστού κτιρίου μέσω κατάλληλων υλικών και κατάλληλου σχεδιασμού.